21 Μαρ 2011

με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης(Ι)

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου
Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου
Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος
Να αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα
Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει
Εδώ και χρόνια τα ιερά ονόματα
Να τα συλλαβίσουμε μαζί
Να τα μετρήσουμε ένα-ένα
Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή. Το δικό μας δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός
Δεν περνούν από δω ξυλοκόποι.

ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν
Για το σπίτι που χτίστηκε
Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
Για τα πλοία που άραξαν
Για τη μάχη που κερδήθηκε
Για τον άσωτο που επέστρεψε

Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ

Είστε υπέρ ή κατά;
Έστω απαντήστε με ένα ναι ή με ένα όχι.
Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί
Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε
Τα πάντα βασανίζουν στη ζωή
Παιδιά γυναίκες έντομα
Βλαβερά φυτά χαμένες ώρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμ.Κι αυτό σας βασάνισε ασφαλώς.
Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν.Έστω με ένα ή με ένα όχι.
Σε εσάς ανήκει η απόφαση.
Δε σας ζητούμε φυσικά να πάψετε
Τις ασχολίες σας να διακόψετε τη ζωή σας
Τις προσφιλείς εφημερίδες σας τις συζητήσεις
Στο κουρείο τις Κυριακές σας στα γήπεδα.
Μια λέξη μόνο.Εμπρός λοιπόν:
Είστε υπέρ ή κατά;
Σκεφθείτε το καλά.Θα περιμένω.

ΠΕΝΤΕ ΜΙΚΡΑ ΘΕΜΑΤΑ(IV)

Κάτω απ'τα ρούχα μου δε χτυπά πια η παιδική καρδιά μου
Λησμόνησα την αγάπη που'ναι μόνο αγάπη
Μερόνυχτα να τριγυρνώ χωρίς να σε βρίσκω μπροστά μου
Ορίζοντα λευκέ της αστραπής και του ονείρου
Ένιωσα το στήθος μου να σπάζει στη φυγή σου
Ψυχή της αγάπης μου αλήτισσα
Λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο
Νικήτρα μονάχη της σκέψης μου

1 σχόλιο:

aga είπε...

δεν ξερω πως το γραφω σαν ποιημα οπως οι αλλοι αλλα θα το πω βαθυστοχαστο οχι της στιγμης

αναρωτηθηκες ποτε τι θα θελε εκεινος,αναρωτηθηκες ποτε πως θα εγλειφε τις σκεψεις της στιγμης που θα κατηφοριζαν στα τρομαγμενα δαχτυλα του σε μια αποθεωση χαρας και λυπης,σκεφτηκες ποτε πως θα χτυπαγε η πορφυρη καρδια του σε καθε φτερουγισμα ελπιδας,πως θα εγερνε τα καλοκαιρια απο το ψαροκαικο για να τον χτυπα η γλυκια αλμυρα μιας συναμα πικραμενης θαλασσας που χρονια στιγματισε γεννες,αναρωτηθηκες ποτε πως θα ηταν να σκανε βολια διπλα σε παιχνιδια ανεμελων παιδικων χαρων,σκεφτηκες ποτε πως θα νιωθε να ξυπνα πριν απο σενα για να σκεφτει για το πιθανον γλυκο σου μελλον που μπορει κ να λιωνε σαν πικρη σοκολατα στα χερια ενος μικρου παιδιου,εκλαψες ποτε μαζι του για να ξεχαστεις απλα στη ληθη μιας βραδιας,γελασες ποτε ειλικρινα μαζι του αυτοσαρκαζωντας ταυτοχρονα το ιδιο σου το ειναι νιωθοντας να ρεει μεσα σου η αισθηση της αυτογνωσιας???αναρωτηθηκες ποτε γιατι εγραψα αυτα τα λογια τωρα αναζητωντας μια ειλικρινη επαφη με τον αληθινο μου εαυτο?ειναι πολυ δυσκολο τελικα να σαι ο εαυτος σου,μα πολυ...οταν τα αναρωτηθεις ολα αυτα ομως σιγουρα θα τον εχεις πλησιασει πολυ καλυτερα και θα εισαι πολυ πιο κοντα στο να τον αγκαλιασεις για να ξερεις οτι χε νοημα η ζωη σου που απλα καταφερες να τον βρεις και να τον αγγιξεις....