Στρακαστρούκες και προκλήσεις

Αναδημοσίευση από την διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας ''Καθημερινή''
Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr

Είναι φρικτά όσα διαδραματίζονται στη Γάζα και στο αίμα δεν χωράει συμψηφισμός. Οχι μόνο στον αριθμό των νεκρών, αλλά κι εξαιτίας της διαφορετικής θέσης που έχουν οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Το Ισραήλ είναι μια δυτική δημοκρατία, η οποία έχει κατ’ ουσία να αντιμετωπίσει ένα ιδιότυπο πρόβλημα τρομοκρατίας. Οι ρουκέτες που εκτοξεύουν οι «τρελοί του Θεού» τρομοκρατούν, και παρά το γεγονός ότι είναι μικρής ισχύος δημιουργούν ανασφάλεια στον πληθυσμό. Δεν είναι μικρό πράγμα να περπατάς στον δρόμο και ξαφνικά να σκάει δίπλα σου μια ρουκέτα και φυσικά δεν είναι ευχάριστο να ζεις υπό το καθεστώς της διαρκούς απειλής. Εστω κι από ρουκέτες μικρής ισχύος.

Ομως το Ισραήλ είναι δημοκρατία και από τις δημοκρατίες μάθαμε να ζητάμε αυτοσυγκράτηση. Ακόμη και όταν απειλούνται ή δέχονται επίθεση. Οχι για ηθικούς λόγους, αλλά για πολύ πρακτικούς. Διδαχθήκαμε από την ιστορία ότι η βία δεν λύνει προβλήματα, αλλά τα διογκώνει. Και επειδή οι δημοκρατικές χώρες έχουν ένα επίπεδο μεγαλύτερης ωριμότητας, απ’ όσο ο κατσαπλιάδες της Χαμάς, περιμένουμε από τις δημοκρατίες να κάνουν τη δύσκολη δουλειά. Πρέπει να βρίσκουν ευφάνταστους τρόπους για να τερματιστεί η βία. Φταίνε, δεν φταίνε. Περιμένουμε από οργανωμένες χώρες να λειτουργούν όπως οι αστυνομικοί στις οργανωμένες κοινωνίες. Να αμύνονται, αλλά χωρίς υπερβολική βία. Να επιβάλλουν το νόμιμο, όχι όμως με μέτρα που πλήττουν δικαίους και αδίκους, αμάχους και παρανόμους. Δεν είναι εύκολη δουλειά, όπως και η δουλειά των αστυνομικών δεν είναι εύκολη. Ομως, από οργανωμένα κράτη και σε οργανωμένες κοινωνίες περιμένουμε να γίνουν τα αδύνατα, δυνατά. Να γίνουν όλα εκείνα τα βήματα που θα σπάσουν τον κύκλο της βίας.

Στην Ελλάδα, βέβαια, έχουμε ένα περίεργο τρόπο θεώρησης του Μεσανατολικού. Το θυμόμαστε μόνο σαν κινηθεί το Ισραήλ. Το άλλο παράδοξο είναι ότι αυτοί που μπήγουν τις γοερότερες κραυγές για τη σκληρή πολιτική του Ισραήλ είναι οι κήρυκες της σκληρής πολιτικής απέναντι στον «Δαβίδ» της δικής μας διαμάχης, απέναντι στην ακατονόμαστη βόρειο γείτονά μας. Εκείνοι που θρηνούν για τον αποκλεισμό της Γάζας ήταν οι πιο ένθερμοι χειροκροτητές του ελληνικού εμπάργκο κατά της «Φυρομίας».

Εντάξει! Καταλαβαίνουμε πως είναι διαφορετικό να σου ρίχνουν ρουκέτες στο κεφάλι και διαφορετικό να σου πετούν προσβολές του στυλ «εμείς είμαστε απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων», αλλά υπάρχει μια συνομοταξία αριστερών που θυμούνται τον διεθνισμό μόνο σε ό,τι αφορά τους συμμάχους των ΗΠΑ. Το άλλο παράδοξο είναι ότι από τη μια ελεεινολογούν το Ισραήλ, τη σκληρή πολιτική του, και από την άλλη εκφράζουν τον ανυπόκριτο θαυμασμό τους: «Θα επέτρεπε ποτέ το Ισραήλ να γίνει αυτό;» Υποβαθμίζουν την απειλή της Χαμάς, με εκφράσεις του στυλ «εκτόξευσαν λίγες ρουκετούλες» (sic), ή «αμόλησαν μερικές στρακαστρούκες», αλλά θεωρούν μέγιστη πρόκληση το να ονομαστεί ένα γήπεδο «Βασιλέας Φίλιππος ο Β΄».

Ευτυχώς δεν θα μάθουμε ποτέ, αλλά θα είχε ενδιαφέρον να ξέραμε τι θα ζητούσαν από την ελληνική κυβέρνηση, αν ο δικός μας γείτονας αντί για «προκλήσεις», εκτόξευε σε τακτά χρονικά διαστήματα μερικές πραγματικές «ρουκετούλες» σε μια ακτίνα μέχρι τη Λάρισα.

ich bin ein berliner

..ότι είμαι ενθουσιώδης το ξέρω πολύ καλά, το ξέρουν επίσης και όλοι οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι..ένα τέτοιο λοιπόν κύμα ενθουσιασμού με κατέλαβε με το που βρέθηκα στο βερολίνο για τα χριστούγεννα.

Η εικόνα που είχα για το βερολίνο περιοριζόταν μόνο σε πολεμικά επίκαιρα που κατά καιρούς προβάλλονταν σε ντοκυμαντέρ και τελευταία σε σκόρπια στιγμιότυπα της περιόδου του διχασμού με το τείχος της ντροπής.

Είναι βέβαιο πως αν βρεθείς στο βερολίνο δεν θα μείνεις ασυγκίνητος από τα απομεινάρια της ανατολικής νοσταλγίας που ακόμη συναντάς στην τεράστια πια σύγχρονη μητρόπολη.Το μουσείο που υπάρχει στην πόλη για την ιστορία του τείχους σε καθιστά άφωνο όταν διαβάζεις για τα 100 και πλέον άτομα που πυροβολήθηκαν εν ψυχρώ στην προσπάθεια τους να διαφύγουν στην δύση.Συγκλονιστικά τα στιγμιότυπα που δείχνουν οικογένειες να πετούν στην κυριολεξία τα μωρά τους πάνω από τα συρματοπλέγματα ώστε να μεγαλώσουν στην ελεύθερη δύση, ανατριχιαστικές καθημερινές ιστορίες ανθρώπων που ξεκίνησαν να πάνε στην δουλειά τους εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό της 13ης αυγούστου του 1961 και δεν κατάφεραν να επιστρέψουν λόγω της δημιουργίας του τείχους της ντροπής.

Ύστερα από την τετραήμερη παραμονή μου στο υπέροχο βερολίνο δεν γίνεται να μην συμφωνήσω με τον J.F. Kennendy ο οποίος δυο χρόνια μετά την ύψωση του τείχους και κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην πόλη είπε...''all free men wherever they may live are citizens of berlin, and, therefore, as a free man, i take pride in the words:ich bin ein berliner..''

περί αποκλίνουσας συμπεριφοράς

..άρθρο του Κ. Γεωργουσόπουλου από τη διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας ''Τα Νέα'' της 20ης Δεκεμβρίου 2008..ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Γιώτα που το mail που μου έστειλε ήταν η αιτία να απολαύσω το ακόλουθο άρθρο..


AΛΗΘΕΙΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΟΚΛΙΝΟΥΣΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΕΦΗΒΟ
15 ΕΤΩΝ; ΚΑΙ ΩΣ ΠΡΩΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ
ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΑ ΤΑΧΑ Σ΄
ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΡΜΑ, Η ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ,
Η ΕΥΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ
ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΕΙ Ο ΕΦΗΒΟΣ; ΠΟΙΟΣ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ
ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ, ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΓΕΝΙΚΗΣ
ΙΣΧΥΟΣ; ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΚΑΘΕ
ΦΟΡΑ ΜΙΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΑΤΟΜΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
ΕΝΟΣ ΝΕΑΡΟΥ ΑΤΟΜΟΥ;
Ύστερα από 40 περίπου χρόνια στην ενεργό, κάθε είδους εκπαίδευση, δεν μπορώ να βρω το γράδο, τον μέσο αποδεκτό δείκτη που καθορίζει μια απαρέγκλιτη συμπεριφορά. Εκείνο που ξέρω από την ψυχολογία είναι ο όρος «αποκλίνουσα νόηση» που σημαίνει «μια μορφή δημιουργικής σκέψης που συνίσταται στο να σκέφτεται κανείς και να προτείνει εναλλακτικές και πρωτότυπες λύσεις για την επίλυση ενός προβλήματος» (Λεξικό Μπαμπινιώτη).

Άρα οι εφευρέτες, οι τολμηροί μεταρρυθμιστές, οι πρωτοπόροι επιστήμονες, διακρίνονται για την αποκλίνουσα σκέψη τους. Γι΄ αυτό και συχνά λοιδορήθηκαν, χλευάστηκαν, κάηκαν στην πυρά ή ήπιαν το κώνειο, όταν η διδασκαλία τους, οι προτάσεις ζωής τους ξέφευγαν από την πεπατημένη, από τον ίσιο δρόμο και (συμβολικά) από τη δημοσιά!

Η μακροχρόνια θητεία μου στη Μέση Εκπαίδευση με δίδαξε να προσπαθώ πάντα να εξηγήσω τέτοιου είδους συμπεριφορές μαθητών μου που σε πρώτη ανάγνωση μπορούσαν να περάσουν είτε ως αδιαφορία είτε ως σνομπισμός είτε ως απαξίωση και του μαθήματος και του δασκάλου. Μια σιωπηλή περιφρόνηση ή μια θορυβώδης συνεχής παρενόχληση του μαθήματος δεν ήταν πάντα μια συνειδητή αντίδραση προς τη σχολική πράξη. Πολλές φορές ήταν ένα κάμωμα για να τραβήξει ο μαθητής την προσοχή, να ανοίξει διάλογο (συχνά επιθετικό) με τον δάσκαλο ή να προβοκάρει την τάξη και κυρίως τους λεγόμενους καλούς μαθητές. Επικαλούμαι τη μαρτυρία χιλιάδων μαθητών που πέρασαν από τα χέρια μου: δεν απέβαλα ποτέ από την τάξη μαθητή, ό,τι και να σκαρφίστηκε για να προκαλέσει. Μόνο μια φορά σε ακραία συμπεριφορά, βγήκα εγώ από την τάξη, καθόμουν όρθιος έξω από την αίθουσα επί δύο εβδομάδες ώσπου ο υπαίτιος ζήτησε δημόσια συγγνώμη.

Έ νας δάσκαλος που καταφεύγει στην εξουσία του μαθητή ή προσφεύγει στον μπαμπούλα διευθυντή έχει για πάντα χάσει το παιχνίδι.

Όταν ο δάσκαλος αγαπάει τη δουλειά του, δηλαδή το παιδί, δεν θα μείνει αδιάφορος από τη συμπεριφορά παιδιών με ιδιάζουσα παρουσία. Πάντα όταν ψάχνεις, βρίσκεις. Αν σκαλίσεις πίσω από το πείσμα, την απρέπεια, την άρνηση, την επιθετικότητα θα ανακαλύψεις σχεδόν πάντα μια τραυματική και τρυφερή πληγή που καμουφλάρεται από μια ασπίδα σκληρότητας και μια μάσκα κυνισμού. Αυτά τα παιδιά κερδίζονται σχεδόν πάντα από τον δάσκαλο που γνοιάζεται. Και η μέθοδος είναι μία, απλή και αιώνια: Αγάπη. Μου έχουν τύχει αγρίμια μετά την επαφή και την κένωση της ψυχής να έρχονται μπαίνοντας ή βγαίνοντας από την τάξη να πάρουν το χάδι τους στον ατίθασο θύσανο της κόμης τους. Συνέβη συχνά στη γυναίκα μου, επιδέξια στην προσέγγιση τέτοιων παιδιών εκπαιδευτικό, να αναλαμβάνει ενώπιον του συλλόγου των καθηγητών την ευθύνη για μαθητή που προτεινόταν για απομάκρυνση από το σχολείο και αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος με το επιχείρημα πως αν αποτύγχανε, στο τέλος της χρονιάς θα αποχωρούσε από τον σύλλογο μαζί με τον μαθητή. Και όχι μόνο (και όχι μία φορά) δεν αποχώρησε αλλά σήμερα έχει να καμαρώνει εκείνους τους προστατευόμενους εφήβους σε πανεπιστημιακές έδρες, λαμπρούς επαγγελματίες, επιστήμονες και πολιτικά στελέχη πρώτης γραμμής.

Αντίθετα πολλούς μαθητές της νόρμας, τακτικούς, πειθήνιους, «σπασίκλες», «φυτά» τούς κατάπιε η ανωνυμία και η ισοπέδωση. Με εξαιρέσεις ασφαλώς, πώς όχι. Δεν είναι δουλειά μου να υπεισέλθω στο ανακριτικό έργο και να δικάσω οποιονδήποτε. Αλλά όταν υποτίθεται ένας εκπαιδευμένος αστυνομικός στην άσκηση των καθηκόντων του παρεκκλίνει από τον νόμο, παραβιάζει τους κανονισμούς και κάνει χρήση του όπλου του εναντίον αόπλων εφήβων, ε! τότε αυτός είναι η αποκλίνουσα προσωπικότητα χωρίς καν το ελαφρυντικό της ανώριμης, ενστικτώδους και ορμητικής εφηβείας.

Είναι επιχείρημα σοβαρού ανθρώπου να ισχυρίζεται ότι, πάνοπλος και με ειδική στολή καταστολής, φοβήθηκε για τη ζωή του και θόλωσε ο νους του; Όταν θολώνει το μυαλό των οργάνων της τάξης γεννιέται ο πανικός και ο πανικός (φόβος) είναι ζωώδες ένστικτο. Έγραψα κι άλλες φορές, σχεδόν τολμηρά, πως το όπλο είναι φαλλικό σύμβολο. Δεν είναι προέκταση απλώς του χεριού, κάτι σαν σιδερένια γροθιά με δυνατότητα να πλήξει στόχο μακρινό. Είναι όμως και μια προέκταση του φαλλού, μια επίδειξη αντριλικιού, που με τσαμπουκά και μαγκιά φυτεύει βιάζοντας σώματα και ζωές πυρίκαυστο σπέρμα θανάτου. Και δυστυχώς αυτό το φαλλικό σύμβολο συνοδεύεται από την ομόλογη ηδονή, ενός είδους εκπύρωση.

Ξαναγυρίζω στο αρχικό ερώτημα. Ποια είναι η αποκλίνουσα συμπεριφορά ενός εφήβου. Αν ακολουθήσουμε το σκεπτικό της υπερασπιστικής γραμμής, ο τραγικός δεκαπενταετής των Εξαρχείων σύχναζε λέει στα Εξάρχεια τα Σαββατόβραδα και σύχναζε επίσης σε γήπεδα όπου με ορμή και κραυγές κι αν θέλετε με καβγάδες υπερασπιζόταν την ομάδα του. Αλλά αυτό δεν είναι η νόρμα; Έχετε ποτέ προσπαθήσει να διασχίσετε Σάββατο βράδυ τα τετράγωνα από την Ακαδημίας έως την Καλλιδρομίου και από την Αλεξάνδρας έως τη Χαριλάου Τρικούπη; Υπάρχει γήπεδο χωρίς κραυγές και καβγάδες, χωρίς οπαδούς και φανατικούς; Αυτό δεν είναι ο κανόνας; Απόκλιση είναι τα παιδιά της φούστας, τα μαμμόθρεφτα και τα δειλά. Δεν είμαι ούτε εκφραστής ούτε συμπαθών αυτής της νόρμας αλλιώς θα ήθελα τα Σαββατόβραδα των νέων παιδιών κι αλλιώς τα αθλητικά ιδεώδη. Αλλά αυτός είναι ο κανόνας, η μαζική κουλτούρα, η μαζική εκτόνωση της μουσικής, η μαζική διασκέδαση και η απέραντη μοναξιά μέσα στο μέγα πλήθος. Και στο κάτω κάτω κι αν ακόμη διαπίστωνε κανείς στο μικρό βιογραφικό του άτυχου νεανία αποκλίνουσα συμπεριφορά, αυτό δεν είναι ταυτόσημο με την παραβατικότητα.

2 μέρες στη λυόν

..αθήνα-λυόν, αυτόν τον προρισμό επιλέξαμε για το σαββατοκύριακο έχοντας κερδίσει δωρεάν μίλια με τη lufthansa..με 200 ευρώ στην τσέπη φτάσαμε στην πανέμορφη λυόν, πόλη προστατευόμενη από την unesco, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της γαλλίας και κέντρο των γαστρονομικών αναζητήσεων όλης της χώρας..

Δυο υπέροχα ποτάμια διασχίζουν την πόλη, ο saon και ο rhone(ροδανός ελληνιστί) και λίγο πιο βόρεια υψώνεται ο λόφος του Fourvier με τον επιβλητικό καθεδρικό ναό Notre dame de Fourvier, υπέροχη η θέα από ψηλά..

Αφού γευθήκαμε τοπικές σπεσιαλιτέ και δοκιμάσαμε την ποκιλία μποζολέ νουβό που εθιμοτυπικά κυκλοφορεί την τρίτη πέμπτη κάθε νοέμβρη, επισκεφθήκαμε το μουσείο καλών τεχνών της πόλης και θαυμάσαμε monet, picasso, manet, degas, gaughin, rodin μέχρι και pollock.

Από τους ταξιδιωτικούς οδηγούς μάθαμε πως η λυόν ήταν η γενέτειρα του κινηματογράφου αφού οι αδελφοί Lumiere γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην λυόν και μαζί μ'αυτούς γεννήθηκε και η έβδομη τέχνη.Δεν χάσαμε ευκαιρία και επισκεφθήκαμε το σπίτι των αδελφών Lumiere και είδαμε από κοντά όλη την εξέλιξη των κινηματογραφικών μηχανών λήψης και προβολής όπως επίσης και την αίθουσα στην οποία διοργάνωναν prive προβολές των ταινιών τους.

Υπέροχη απόδραση, επένδυση ζωής.

για μια ανθρώπινη κοινωνία

οφείλουμε όλοι να ανταποκριθούμε στο ακόλουθο κάλεσμα...

http://kratoumenoi.wordpress.com/2008/11/12/kalesma/

πέρασμα στην αιωνιότητα

σίγουρα οι περισσότεροι θα θυμάστε τον Κνουτ, το μικρό πολικό αρκουδάκι που εγκατέλειψε η μητέρα του και το μεγάλωσε ένας φροντιστής σε ζωολογικό κήπο της Γερμανίας. Ίσως όμως να μην γνωρίζετε τίποτα για τη γηραιότερη αρκούδα σε αιχμαλωσία, την Ντέμπι. Μεταφέρθηκε στο ζωολογικό κήπο του Καναδά, από τη Ρωσία όπου βρέθηκε ορφανή το 1967, και έκτοτε, μαζί με τον σύντροφό της, τον Σκίπερ, γέννησαν 6 αρκουδάκια. Αγαπήθηκε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ζώο στον κήπο και αποτελούσε μια από τις πιο διάσημες ατραξιόν του. Ο Σκίπερ πέθανε το 1999, σε ηλικία 34 ετών και χθες τον ακολούθησε και εκείνη. Ήταν 42 ετών. (www.kathimerini.gr AFP PHOTO/ASSINIBOINE PARK ZOO)

πρωταγωνιστές

χθές ήταν μια από τις σπάνιες φορές που αποφάσισα να δώ τηλεόραση και συγκεκριμένα την εκπομπή ''Πρωταγωνιστές'' του Σταύρου Θεοδωράκη.Είχα παρακολουθήσει και στο παρελθόν κάποιες από τις εκπομπές του και πραγματικά είχα εκπλαγεί ευχάριστα, κάπως έτσι έγινε και χθές..

Η εκπομπή ήταν αφιερωμένη στην παρέα των εξαρχείων..Κατερίνα Γώγου,Νικόλας Άσιμος,Παύλος Σιδηρόπουλος...άγνωστες πτυχές της ζωής τους ήρθαν στο φώς και παρά το γεγονός ότι και οι τρείς ανήκαν στον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο ο καθένας από αυτούς είχε και μια άλλη οπτική για τον κόσμο.

Ουσιαστικά το μόνο κοινό που τους έδενε ήταν η ακρότητα την οποία επέδειξαν στον τρόπο φυγής τους από τη ζωή όπως φάνηκε άλλωστε από το τελευταίο σημείωμα του Άσιμου που βρέθηκε δίπλα στο απαγχονισμένο κορμί του..''κανείς δεν με οδήγησε σε αυτό το σημείο, μόνος μου το επέλεξα''

ένα σαββατοκύριακο στη φρανκφούρτη

..ένα σαββατοκύριακο στη Φρανκφούρτη ήταν αρκετό για να έρθω αντιμέτωπος με τον εαυτό μου, εκείνη έλειπε, όμως την αισθανόμουν συνεχώς δίπλα μου.

Ήρθα λοιπόν αντιμέτωπος με τη μοναξιά μου την οποία και απόλαυσα ιδιαίτερα καθώς είχα το χρόνο να σκεφτώ πράγματα και συμπεριφορές.

Όμορφη πόλη η Φρανκφούρτη, υψηλότατο βιοτικό επίπεδο και άριστη ποιότητα ζωής.Κυριακή πρωί, πλήθος κόσμου να περιδιαβαίνει τον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης χωρίς να ακούς τον παραμικρό θόρυβο, μηδενική ηχορύπανση.Οι οδηγοί των αυτοκινήτων σχεδόν έχουν ξεχάσει πως πάνω στο τιμόνι υπάρχει η κόρνα..καθόλου δεν την χρησιμοποιούν καθώς αποτελεί για τους Γερμανούς το ύστατο μέσο προειδοποίησης.

Εξαιρετικό το μουσείο μοντέρνας τέχνης στο οποίο είχα τη χαρά να παρακολουθήσω την αναδρομική έκθεση του ιάπωνα καλλιτέχνη Μουρακάμι και εξίσου εντυπωσιακό και το σπίτι-μουσείο του γερμανού ποιητή Goethe στο οποίο περιπλανήθηκα βλέποντας από κοντά χειρόγραφα και αντικείμενα του μεγάλου ποιητή.

Αφού θαύμασα τα υπέροχα σπίτια στις όχθες του ποταμού Main και περπάτησα στην κεντρική λεωφόρο της νέας πόλης της Φρανκφούρτης γνωστής και ως Mainhattan καθώς οι ψηλοί ουρανοξύστες θυμίζουν κάτι από Manhattan Νέας Υόρκης απόλαυσα τυπική γερμανική μπύρα σε μια υπαίθρια ταβέρνα-μπυραρία συνοδευόμενη βεβαίως από νοστιμότατα λουκάνικα Βαυαρίας και Φρανκφούρτης.

Ήταν μια σπουδαία ανάπαυλα στην αρχή ενός δύσκολου χειμώνα.

υπέρβαση

..τελικά τα αμερικανάκια την έκαναν την υπέρβαση, με μια καθυστέρηση βέβαια αρκετών ετών, όμως ποτέ δεν είναι αργά.

Είναι ίσως η πρώτη φορά που οι εκλογές στην αμερική άγγιξαν απ'άκρη σε άκρη και τον τελευταίο άνθρωπο σε αυτόν τον πλανήτη και ο λόγος βεβαίως είναι προφανής, αναζωπυρώθηκε η ελπίδα!

'Ισως να είμαι ρομαντικός ή ακόμα και αγαθιάρης όμως πραγματικά χάρηκα με το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών κι ας μην με αφορά άμεσα η αλλαγή φρουράς στον λευκό οίκο.Διαφάνηκε ότι ο μέσος αμερικανός πολίτης ξύπνησε από τον βαθύ λήθαργο στον οποίο είχε πέσει εδώ και πολλές τετραετίες.Και για πρώτη φορά δίνει το χρίσμα σε έναν άνθρωπο που προέρχεται από τα λαϊκά στρώματα του κοινωνικού ιστού.

Γιατί ναι, προτιμώ έναν πρόεδρο που είναι καρπός ενός απαγορευμένου έρωτα ανάμεσα σε μια λευκή χριστιανή αμερικανίδα και έναν μαύρο μουσουλμάνο κενυάτη, προτιμώ έναν πρόεδρο που μεγάλωσε με τη γιαγιά του στην χαβάη και όχι με τη νταντά του σε κάποια μεγαλούπολη, προτιμώ έναν προέδρο που πέρασε ένα μέρος της ζωής του στη μακρινή ινδονησία χώρα εντελώς ξένη με τον αμερικανικό τρόπο ζωής και τέλος προτιμώ έναν πρόεδρο που επέλεξε να προσφέρει τις νομικές του γνώσεις υπερασπιζόμενος τον αραπάκο στις λαϊκές γειτονιές του σικάγο και όχι μεγαλοκαρχαρίες της μεγαλούπολης, αν και το πτυχίο του από το χάρβαρντ θα μπορούσε να του έχει ανοίξει τους δρόμους για κάποιο μεγάλο δικηγορικό γραφείο.Είναι η πρώτη φορά που δεν ενοχλήθηκα όταν κλείνοντας την πρώτη του ομιλία αμέσως μετά την εκλογή του αναφώνησε ''god bless america'', αυτή την ύψιστη αμερικάνικη φράση που όμως στην προκειμένη περίπτωση ήταν ή τουλάχιστον φάνηκε πηγαία και αυθεντική.

Δεν ξέρω αν τα συνθήματα της καμπάνιας του ''yes we can'' ή το ''the change we need'' υλοποιηθούν, το σίγουρο όμως είναι ότι έδωσε μια ευκαιρία στην πολυπόθητη ελπίδα.

με αφορμή την Μήδεια

από χορό δεν γνωρίζω τίποτα..ούτε να χορεύω ξέρω ιδιαίτερα και βεβαίως ούτε να τον κρίνω ως μέσο έκφρασης μπορώ αφού δεν διαθέτω την κατάλληλη παιδεία.

Είχα την χαρά να παρακολουθήσω χθές τη νέα δουλειά του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο Θέατρο Παλλάς(Μήδεια) και να εκστασιαστώ κυριολεκτικά μ'αυτό που έβλεπα.

Η πλαστικότητα των κορμιών, η κινησιολογία, η απίστευτη εκφραστικότητα των χορευτών-ηθοποιών και βεβαίως όλα εκείνα τα σκηνοθετικά τεχνάσματα του δημιουργού Παπαϊωάννου απογείωσαν την παράσταση και μετέτρεψαν την κλασσική τραγωδία του Ευριπίδη σε ένα σύγχρονο μοντέρνο και ευφυέστατο χορόδραμα.

Δεν ξέρω αν όλες οι σύγρονες χορευτικές παραστάσεις κινούνται σε αυτό το επίπεδο, το σίγουρο όμως είναι ότι η Μήδεια του Παπαϊωάννου μου έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθώ περισσότερο με αυτό το μέσο έκφρασης, που η κίνηση του κορμιού παίζει τον κυρίαρχο ρόλο και υποκαθιστά τις λέξεις.
(www.dimitrispapaioannou.com)

περί τυφλότητας

...''έχουμε την όρασή μας αλλά δεν βλέπουμε''...λέει σε κάποια στιγμή ο νομπελίστας Πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου στο βραβευμένο βιβλίο του ''Περί τυφλότητας'' που έγινε και κινηματογραφική ταινία και παίζεται αυτές τις ημέρες στους αθηναϊκούς κινηματογράφους.

Ένα σπουδαίο βιβλίο αλλά και μια σημαντική ταινία από έναν σκηνοθέτη που έχει αποδείξει ότι ξέρει να κάνει σινεμά με έναν απόλυτα προσωπικό τρόπο.Είναι πραγματικά εξαιρετικά δύσκολο να μεταφερθεί η ένταση του βιβλίου σε μια ταινία 2 ωρών όμως πιστεύω πως ο Φερνάντο Μεϊρέλες τα κατάφερε.

Η κατάρρευση της ηθικής και των αναστολών και το άγριο ένστικτο που εν δυνάμει κουβαλά ο κάθε άνθρωπος και που κάτω από ορισμένες συνθήκες αποκαλύπτονται είναι και το βασικό μήνυμα του βιβλίου, το οποίο ξεδιπλώνεται μπροστά μας με αλληγορικά τεχνάσματα.

Οι ήρωες του βιβλίου υφίστανται μια ''λευκή τυφλότητα'' και όχι μαύρη όπως συμβαίνει στην πραγματικότητα.Αυτή ακριβώς η λευκή τυφλότητα προεξοφλεί την αισιόδοξη προοπτική που κρύβεται στο βάθος και λειτουργεί ως κίνητρο που θα κάνει τον άνθρωπο να ''δεί'' και κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά.

..ήμουν κι εγώ εκεί..

Hi athens, you are a shit, hi mother fuckers!..με αυτόν τον τρόπο καλησπέρισε η madonna τους 80000 περίπου θαυμαστές της που έσπευσαν να την αποθεώσουν το ''ιστορικό'' αυτό βράδυ της 27ης σεπτεμβρίου.

Πράγματι ήταν μια φαντασμαγορική βραδιά εξαιρετική από κάθε τεχνική άποψη, ήταν συνολικά μια αρτιότατη παραγωγή από αυτές που δεν συνηθίζουμε να βλέπουμε στη χώρα μας.Όμως δεν μπορώ να βρώ έναν λόγο ώστε να μπορώ να δικαιολογήσω τον τρόπο με τον οποίο καλησπέρισε το πιστό κοινό της..να πληρώνω και να με βρίζει λες και γνώριζε με κάποιο μαγικό τρόπο ότι 80000 έλληνες, ανάμεσα τους και πολλά παιδιά, που ακριβοπλήρωσαν το ακριβό αυτό χαρτάκι των 100, 150 ή 200 και παραπάνω euro, ήθελαν να ακούσουν από το μελιστάλαχτο στόμα της αυτή την υπέροχη ύβρη...

Κάποιοι έσπευσαν να μιλήσουν περί καλλιτεχνικής ελευθερίας ή ακόμη χειρότερα περί εκκεντρικότητας..

Από την άλλη πάλι πλευρά όλοι μιλάνε για τον επαγγελματισμό της madonna, λες και δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένος όταν εισπράττει για μια συναυλία 10 εκατομμύρια δολλάρια.

Όχι κυρία Madonna, από το πανηγύρι του Σαββάτου θα κρατήσω μόνο τη νοσταλγία της εφηβείας που επανήλθε στη μνήμη μου με το άκουσμα των τραγουδιών σου..

petulia(μέρος δεύτερο)

Αναφορικά με την προηγούμενη ανάρτηση διάβασα στο διαδίκτυο ένα περιεκτικό κείμενο-κριτική της ταινίας ''Petulia'' το οποίο και παραθέτω ακολούθως.

Petulia
--------------------------------------------------------------------------------

If he hadn't been making 2001: A Space Odyssey at the time, you might just wonder whether Petulia had come from the hand and head of Stanley Kubrick. Possibly in collaboration with Kurt Vonnegut. You can't miss Petulia's chilly dissection of relationships in the dehumanized second half of the 20th century. Or its acidly comedic observations on the ubiquity of mechanization, violence and the sterility of our environments. Or its dreamlike probing of the inability of human beings — even husbands, wives and lovers — to connect through physical, social or emotional walls. Or the technical virtuosity of its striking cinematography and editing. Hell, Petulia does a better job of being Eyes Wide Shut than Eyes Wide Shut did.

Instead, this stabbingly fractured, serio-comic romantic tragedy about two would-be lovers (Julie Christie and George C. Scott) is a Richard Lester film. It's his best besides A Hard Day's Night, although the two could not be more different in content, tone, style and pop purpose. It's arguably his most artful film. That may be because Petulia looks like an even collaboration between Lester and his cinematographer, Nicolas Roeg.

A jaded satire of our shifting social values set against the psychedelic Summer of Love scene in San Francisco, with Vietnam War newscasts providing televised wallpaper, Petulia crystallized Lester's growing misanthropic view of a society cracked by its neuroses and alienation. At the same time, Petulia's recognizably Roegian imagery, shattered-time narrative, and themes of despair and casual brutality anticipate Roeg's later celebrated work such as Don't Look Now (with Christie) and Bad Timing.

Petulia is a cutting and anti-sentimental portrait of its era, an anti-The Graduate that provokes by not buying into the American myths we hold about ourselves or playing to trite sentiments of the time. It's an essential film from and about America in the dying days of the '60s, yet the modernism of its style and ambitions makes Petulia impressively ahead of that time.

If you lay out Petulia's non-linear plot in a straight line, you get a conventional melodrama about just-divorced middle-aged doctor Archie Bollen (Scott in one of his great performances) embarking on an affair with the beautiful young "kook" Petulia (Christie), and the consequences when her wealthy and hair-trigger abusive prettyboy husband (Richard Chamberlain in a rare bad-guy role) finds out about it.

Simple enough. But the film takes that story and smashes it with a hammer.


At its start we meet Archie and Petulia encountering each other, presumably for the first time, at a charity dance, "Shake for Highway Safety." The dance band for all those pearled matrons and tuxedoed swells is Janis Joplin with Big Brother and the Holding Company, backed by psychedelic projected oil light shows. (The Grateful Dead also appear in the film, both musically and as cameo hippies.) The contrast is startling and wryly funny. It's the first of many contrasts Lester sets up to illustrate, as Dave Kehr put it, "a world fatally fragmented into rich and poor, past and present, compassion and indifference."

Lester's funny-sad, Vonnegut-like touches depict an America so at odds with itself that two people can't drive to a hotel for an affair without encountering roboticized, automatic "service" at every step. Petulia surprises Archie by installing a portable greenhouse in his San Francisco apartment, "a little bit of life in all this steel and glass." We're the only ones who notice that the greenhouse is itself a stronghold of steel and glass. At one point Archie confesses to a friend, "What do I want? To feel something."

Meanwhile, Petulia wants to be Holly Golightly in all her flip rebelliousness, but she's too bruised by her own melancholy and twisted hell of a marriage to make going lightly anything more than an affectation. Lester makes it clear that even when the opportunity presents itself, feeling something is too hard or uncertain a path for most of us to take. Freedom may be just another word for nothing left to lose, but, as Lester shows via Archie's trip to a heavily allegorized Alcatraz, for some lost souls freedom means the single choice of remaining in the prison we've made for ourselves. Although set in the Haight-Ashbury scene, its point of view doesn't cut the hippies any more slack than anyone else. Here they're as self-absorbed as the materialist society they have nominally dropped out of.


None of which is to say that Petulia is only a pessimistic drag. It's alluring and seductive, from the smart screenplay (by Barbara Turner and Lawrence B. Marcus, from a novel by John Haase) to Nic Roeg's visuals to John Barry's doleful sax-heavy score, to the on-target performances from its leads, especially the subdued dynamics between magnetic Christie and tightly bound Scott.

It defies simplistic categorization, and is such a rich and stratified experience, with so much of its substance tucked between the lines, that it deserves and benefits from repeat viewings. Its characters and their motives are open to interpretation and re-interpretation.


These days Steven Soderbergh often mentions Petulia as a seminal influence on his work. In 1978 a Take One magazine poll of 20 film critics — including Vincent Canby, Richard Corliss, Stanley Kauffman, Janet Maslin, Frank Rich, Andrew Sarris, Richard Schickel, David Thomson and Franηois Truffaut — ranked Petulia among the best American films of the previous decade, taking third place after The Godfather (I and II) and Nashville, and ahead of Annie Hall, Mean Streets and 2001.

petulia

..παρά την έντονη απουσία της η μοναχική μου βραδιά εξελίχθηκε ευχάριστα.Είχα την υπέρτατη χαρά να απολαύσω στον κινηματογράφο την εξαιρετική ταινία ''Petulia'' του Richard Lester, μια παραγωγή του 1968 και εντελώς άγνωστη στο ελληνικό κοινό.Καυστικό χιούμορ, ειρωνικές αναφορές στα σημεία των καιρών της εποχής που εντελώς προφητικά θα μπορούσαν να αναφέρονται και στο σήμερα.Στοιχεία δράματος να εναλάσσονται συνεχώς από κωμικά και το ανάποδο.Εξαιρετική η Julie Christie στον ρόλο της Petulia, ένα υπέροχο φίλμ από έναν σκηνοθέτη που έγινε γνωστός κυρίως με τις δυο ταινίες των Beatles, εκ των οποίων το A Hard Day's Night χαρακτηρίστηκε ως ο ''Πολίτης Κέην'' των μιούζικαλ.Ένα φίλμ σπάνιο που αξίζει να το αναζητήσει κανείς και πιθανότατα μόνο στο διαδίκτυο.
http://www.youtube.com/watch?v=clfVZWgd8aE

..places that i have visited..

visited 32 states (14.2%)
Create your own visited map of The World or try another Douwe Osinga project
..ελπίζω κάποια στιγμή να κοκκινίσει ολόκληρος ο άτλας..πιο σπουδαία επένδυση από τα ταξίδια νομίζω πως δεν υπάρχει..

τέλος διακοπών

..χθές είδα την ταινία Mediterraneo, μια ιταλική παραγωγή του 1992 που είχε κερδίσει και το oscar ξενόγλωσσης ταινίας.Αφορμή για να την δω στάθηκε η επιστροφή μου από το μαγευτικό Καστελόριζο όπου και διαδραματίζεται η ταινία.Θέλησα μ'αυτόν τον τρόπο να δώσω μια εικονική παράταση στις αυγουστιάτικες διακοπές μου και μπορώ να πω ότι η ταινία πέτυχε το σκοπό της..Μέρη που επισκέφτηκα, θάλασσες που κολύμπησα, πλατείες που περπάτησα ήρθαν ξανά στη μνήμη μου και ζωντάνεψαν οι στιγμές.

Έχοντας επισκεφτεί 3 φορές το Καστελόριζο συνειδητοποίησα ότι όχι μόνο δεν το βαρέθηκα, αντίθετα το αγάπησα ακόμη πιο δυνατά, απέκτησα και εγώ επιτέλους το δικό μου χωριό.

διανυκτερεύον φαρμακείο-μέρος δεύτερο

..χρήσιμη που'ναι η νύχτα, να ανακαλύπτεις ποιήματα που΄χεις διαβάσει μα που ξέχασες απ'την σκληρότητα της μέρας..

Μικρή Σουΐτα Σε Κόκκινο Μείζον

Ι.Πλήθος λεμόνια
επάνω στο τραπέζι
στις καρέκλες
στο κρεβάτι
κίτρινες λάμψεις
τρέχουν το σώμα σου
μ' αρέσει που βρέχει
νύχτα με χίλια λεμόνια
και ξαφνικά ο φακός του δασοφύλακα
να σταματάει τους βρεγμένους λαγούς
στα πισινά τους πόδια.
Διακοφτό 18.11.80ΙΙ.Ω αλάνθαστο σώμα
πόσα και πόσα λάθη
μ' ένα μικρό διαβατικό φεγγάρι
στα γυμνά δέντρα του πεζοδρομίου
αδειούχοι στρατιώτες καπνίζουν
κάτω απ' το υπόστεγο
βρέχει όλη μέρα
ακούω το νερό να κυλάει ατέλειωτο
απ' τα λούκια στο δρόμο
παρότι το ξέρω
αυτό το εισιτήριο
είναι εκπρόθεσμο πιά.
Αθήνα 18.11.80
ΙΙΙ.
Το σώμα -λέει-
στη γενική: του σώματος
και γενικά το σώμα
άλλη λέξη πυκνότερη δεν έχω
παίρνω τη νάϋλον σακούλα
μπαίνω στα λαϊκά εστιατόρια
μαζεύω ψαροκόκαλα
για τις άγριες γάτες της γειτονιάς
στα διαλείματα -λέει-
κουβεντιάζω με τους μουσικούς
στα σκοτεινά παρασκήνια-
τι απέραντη απόσταση διανύω
απ' το σώμα σου
έως το σώμα σου.
Αθήνα 19.11.80
Γυμνό ΣώμαΙ.
Είπε:
ψηφίζω το γαλάζιο.
Εγώ το κόκκινο.
Κι εγώ.

Το σώμα σου ωραίο
Το σώμα σου απέραντο.
Χάθηκα στο απέραντο.

Διαστολή της νύχτας.
Διαστολή του σώματος.
Συστολή της ψυχής.

Όσο απομακρύνεσαι
Σε πλησιάζω.

Ένα άστρο
έκαψε το σπίτι μου.

Οι νύχτες με στενεύουν
στην απουσία σου.
Σε αναπνέω.

Η γλώσσα μου στο στόμα σου
η γλώσσα σου στο στόμα μου-
σκοτεινό δάσος.
Οι ξυλοκόποι χάθηκαν
και τα πουλιά.

Όπου βρίσκεσαι
υπάρχω.

Τα χείλη μου
περιτρέχουν τ' αφτί σου.

Τόσο μικρό και τρυφερό
πως χωράει
όλη τη μουσική;

Ηδονή-
πέρα απ' τη γέννηση,
πέρα απ' το θάνατο.
Τελικό κι αιώνιο
παρόν.

Αγγίζω τα δάχτυλα
των ποδιών σου.
Τι αναρίθμητος ο κόσμος.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πως πλάθεται και καταρρέει
όλος ο κόσμος;

Η γλώσσα εγγίζει
βαθύτερα απ' τα δάχτυλα.
Ενώνεται.

Τώρα
με τη δική σου αναπνοή
ρυθμίζεται το βήμα μου
κι ο σφυγμός μου.

Δυό μήνες που δε σμίξαμε.
Ένας αιώνας
κι εννιά δευτερόλεπτα.

Τι να τα κάνω τ' άστρα
αφού λείπεις;

Με το κόκκινο του αίματος
είμαι.
Είμαι για σένα.
Αθήνα 24.9.80

διανυκτερεύον φαρμακείο

Τί όμορφη που είσαι. Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι: Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο σ' εμένα.
Καλυμένη απ' τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο απ' τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.
Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα.
Αρθρώνονται απόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιές εκρήξεις απ' τη πράξη του έρωτα.
Το πέπλο σου ογκώνεται, λάμπει πάνω απ' τή νυχτωμένη πόλη με τα ημίφωτα μπάρ,
τα ναυτικά οινομαγειρεία.
Πράσινοι προβολείς φωτίζουνε το διανυκτερεύον φαρμακείο.
Μια γυάλινη σφαίρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία της υδρογείου.
Ο μεθυσμένος τρεκλίζει σε μία τρικυμία φυσημένη απ' την αναπνοή του σώματός σου.
Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. Τόσο όλική, τόσο άπιαστη.


Ένας πέτρινος ταύρος πηδάει από το αέτωμα στα ξερά χόρτα.


Μια γυμνή γυναίκα ανεβαίνει τη ξύλινη σκάλα κρατώντας μια λεκάνη με ζεστό νερό.


Ο ατμός της κρύβει το πρόσωπο.



Ψηλά στον αέρα ένα ανιχνευτικό ελικόπτερο βομβίζει σε αόριστα σημεία.


Φυλάξου. Εσένα ζητούν. Κρύψου βαθύτερα στα χέρια μου.


Το τρίχωμα της κόκκινης κουβέρτας που μας σκέπει, διαρκώς μεγαλώνει.


Γίνεται μία έγκυος αρκούδα η κουβέρτα.


Κάτω από τη κόκκινη αρκούδα ερωτευόμαστε απέραντα,


πέρα απο το χρόνο κι απο το θάνατο πέρα, σε μια μοναχική παγκόσμιαν ένωση.


Τί όμορφη που είσαι. Η ομορφιά σου με τρομάζει.


Και σε πεινάω. Και σε διψάω. Και σου δέομαι: Κρύψου

(απόσπασμα από ''Τα ερωτικά'' του Γ.Ρίτσου)

ένας ''κρυμμένος'' Βαν Γκόγκ..

Που να'ξερε ο υπέροχος Βαν Γκόγκ ότι σχεδόν 120 χρόνια μετά κάποιοι επιστήμονες θα έψαχναν μανιωδώς μήπως και βρούν ένα ακόμη έργο του...

Εξαιρετικά ενδιαφέρον το άρθρο.(http://www.zougla.gr/news.php?id=5781)

....life style drugs...new entry!!

Τελικά στην Ελλάδα όλα μπορούν να συμβούν και το ακόλουθο που θα περιγράψω είναι πραγματικά πρωτοφανές.

Με βάση το καινούριο νομοσχέδιο του υπουργείου υγείας, στα πλαίσια γενικότερων περικοπών, συντάχθηκε μια λίστα φαρμάκων η αξία των οποίων δεν θα καλύπτεται από τους ασφαλιστικούς φορείς με την αιτιολογία ότι αποτελούν life-style φάρμακα..Ναι πολύ καλά διαβάσατε..από δω και στο εξής θα υπάρχουν ΦΑΡΜΑΚΑ που θα χαρακτηρίζονται life-style.

Πραγματικά μου είναι σχεδόν αδύνατο να κατανοήσω την λογική του ιδοφυιούς εκείνου ανθρώπου που νυχθημερόν εργαζόμενος μέσα στα σκοτεινά και ανήλιαγα γραφεία του υπουργείου υγείας διέγνωσε ότι το ύψιστο κοινωνικό αγαθό που λέγεται φάρμακο μπορεί από εδώ και στο εξής να αποτελεί κομμάτι του life-style τρόπου ζωής.

Φάρμακα για την παχυσαρκία, φάρμακα για την στυτική δυσλειτουργία, φάρμακα για την φλεβική ανεπάρκεια και πολλά άλλα που προστέθηκαν στην φαρέτρα των γιατρών για την αντιμετώπιση διάφορων παθήσεων δεν θα καλύπτονται πλέον από τα ασφαλιστικά ταμεία παρά μόνο σε ειδικές περιπτώσεις.

Όποτε ακούω την έκφραση ''ειδική περίπτωση'' προετοιμάζω τον εαυτό μου να ακούσει την επόμενη μπούρδα από το στόμα του εκπροσώπου του υπουργείου.Και πράγματι επαληθεύτηκαν οι προβλέψεις μου.Άκουσον, άκουσον..Ο ασθενής εκείνος που ζυγίζει 150 κιλά θα μπορεί να παίρνει το φάρμακο για την παχυσαρκία μέσω του ασφαλιστικού του ταμείου μόνο στην περίπτωση που συνυπάρχει και κάποιο άλλο συνοδό νόσημα επιβαρυντικό για την υγεία του όπως π.χ σακχαρώδης διαβήτης ή υπέρταση, αν δηλαδή είναι 150 κιλά και δεν έχει διαβήτη ή υπέρταση αντιμετωπίζεται ως υγιής οπότε στην περίπτωση αυτή τα νέα και αποτελεσματικά φάρμακα κατά της παχυσαρκίας είναι θέμα life-style.

Απαράδεκτο και ταυτόχρονα εξοργιστικό.No comment.