και η αυλαία πέφτει....

Όταν τον Οκτώβρη του 2010 ξεκίνησαν οι πρόβες της θεατρικής ομάδας μας με την ευφάνταστη ονομασία ''Ψυχής Ίαμα'' δεν μπορούσα καν να διανοηθώ τον εθισμό και την εξάρτηση που θα μου δημιουργούσε το θέατρο.

Αθεράπευτος σινεφίλ από τα παιδικά μου χρόνια πάντα πίστευα πως η τέχνη του κινηματογράφου υπερβαίνει την αντίστοιχη του θεάτρου και για να είμαι πιο δίκαιος με συγκινούσε περισσότερο η παρακολούθηση μιας κινηματογραφικής ταινίας.

Το 2010 αποδείχθηκε πως δεν πρέπει να είσαι απόλυτος ούτε καν στα hobby σου, γιατί πολύ απλά η συμμετοχή μου στην θεατρική ομάδα των φαρμακοποιών ανέτρεψε την εικόνα που είχα στο μυαλό μου για το θέατρο και με έκανε να το αγαπήσω τόσο πολύ που αγγίζει πλέον τα όρια της εμμονής.

Η προσπάθεια να υποδυθείς ένα χαρακτήρα που δεν είναι ο εαυτός σου είναι μαγική και ταυτόχρονα ιδιαίτερα θεραπευτική.Και φυσικά πως θα μπορούσα να μην αναφέρω την μαγεία όλης της διαδρομής από τις πρόβες, την κουβεντούλα στα διαλείμματα, τα μεζεδάκια και τα τσιπουράκια που πολλές φορές ξεπερνούσαν και τα όρια....ένα ταξίδι η κάθε πρόβα, μια βουτιά στα άδυτα της ψυχής...

Κάθε παράσταση μοναδική ακριβώς επειδή είναι ζωντανή, ξεχνώντας τα πάντα, διαγράφοντας προσωρινά την πρότερη ζωή σου μεταμορφώνεσαι και ταυτόχρονα λυτρώνεσαι από φόβους, ανασφάλειες, ασημαντότητες...

Αύριο η αυλαία πέφτει...6 παραστάσεις που με ταξίδεψαν και με βοήθησαν να γνωρίσω λίγο καλύτερα τον εαυτό μου....να συνειδητοποιήσω πως τα όνειρα δεν τελειώνουν ποτέ...

Ένα απέραντο ευχαριστώ στους συναδέλφους και συναγωνιστές Μανώλη Μαυρολέων, Αρσένη Αθανασίου, Φλωρέττα Μαργιώλη, Βασίλη Παπαπέτρου, Ελίνα Καραμπινίδη, Παναγιώτη Μαραβέλια, Τάσο Παππά, Ηλία Καϊναδά, Έφη Καλλέργη, Τόνια Καμπανάρου, Ματίλντα Κοτζιά, Ελένη Κωστοπούλου, Γιώργο Παπαδημητρίου, Γιώργο Γαβριήλ, Κλαίρη Παπαντωνάκου, Άννα Σωτηροπούλου, στο μικρό μας τετράποδο, τον Μπενίνι, στην σκηνοθέτη μας Τόνια Μάνεση που μεταμόρφωσε τον ακατέργαστο πηλό σε κομψοτέχνημα αλλά και την γυναικούλα μου που στάθηκε πλάϊ μου και σε αυτή την ''τρέλα'' μου...

θεατρική ομάδα φαρμακοποιών ''Ψυχής Ίαμα''

http://www.athensmagazine.gr/portal/theatre/plays/349

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=276081

http://www.newstrap.gr/m-politismos/m-theatro/7214-oi-farmakopoioi-dimioyrgoyn-kai-politismo-i-theatriki-omada--farmakopoion-athinas-peiraias-epanerxetai--me-to-oi-ekatommyrioyxoi-tis-napolis-toy-entoyarnto-nte-filippo.html

με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης(μέρος τρίτο)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ

Κάτω από το φόρεμά της γυμνή
πάνω από το φόρεμά της ολόγυμνη
μπρός στο παράθυρο
κρατάει ένα ψηλό ποτήρι
θα στο προσφέρει
δεν θα στο προσφέρει;
το πίνει μόνη της
δεν σε κοιτάει
έτσι είναι πιο γυμνή
μ'ένα τριαντάφυλλο
ανάμεσα στα στήθη της.

Σώμα γυμνό
πλαγιασμένο ή όρθιο
άγνωστη γεωγραφία
χίλιες φορές μελετημένη
αποστηθισμένη
άγνωστη
άκουσα το χτύπο
ποιός έριξε τα ζάρια
στις πλάκες του λουτρού;

Είπε:
ψηφίζω το γαλάζιο,
Εγώ το κόκκινο.
Κ'εγώ.

Το σώμα σου ωραίο.
Το σώμα σου απέραντο.
Χάθηκα στο απέραντο.

Διαστολή της νύχτας.
Διαστολή του σώματος.
Συστολή της ψυχής.

Όσο απομακρύνεσαι
σε πλησιάζω.

Κοιμήσου στο στήθος μου-
έλεγες
κι εγώ διανυκτέρευα
στο στήθος σου.

Τα σώματα
αρνούνται τις λέξεις.
Γυμνά κι αμίλητα
συννενοούνται.

Θηλάζεις τον αντίχειρά μου-
βρέφος και τρέφεσαι
και τρέφομαι.

με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης(μέρος δεύτερο)

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ

''Πίστεψέ με θα σ'αγαπώ αιώνια''
επαναλαμβάνει κάθε λεπτό ο θάνατος
στην αιωνιότητα

και κείνη βογκώντας
από δυστυχισμένη βεβαιότητα

αχ γιατί να μην είσαι ψεύτης

τον καταριέται.

ΕΚΜΑΓΕΙΟ ΕΝΟΧΗΣ

Γιατί άραγε να με αγαπούσε απόψε
τόσο πραγματικά εκείνο το όνειρο;
Γιατι μου έλεγε κράτα με
μη μ'αφήνεις να ξυπνήσω;

Ανησυχώ.Συνήθως
έτσι αγαπάμε την απώλεια.

Λες να μη με ξαναονειρευτεί αυτή η πολύ συνηθισμένη απώλεια;

ΜΗΔΕΝΟΣ ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΟΥ

Τι αντικοινωνικά που είναι τα όνειρα.
Ούτε φιλίες ούτε δεσμοί
μόλις μας δούν σβήνουν
σα σπίθα έκθετη σε θύελλα.

Ανθρωποφοβία;
Ίσως τραυματισμένο γόητρο
επειδή δουλεύουν εκεί κάτω
στα ορυχεία χαμένων ευκαιριών.

Είχαν βλέπεις κι αυτά
άλλα όνειρα.

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Μέρες ούτε ξέρω πόσες
έχει να χτυπήσει το τηλέφωνο.
Το κινητό σου αίσθημα φραγή.

Η συσκευή εντάξει είπε ο τεχνικός
πρέπει να σκάψω
μήπως έχει βλάβη η επαφή

η επαφή βλάβη;αποκλείεται
αυτά συμβαίνουν μοναχά
στα παραμύθια τον αποπήρα

άλλωστε μπορώ και μόνη μου να σκάψω
ξέρεις πόσες σοβαρές βλάβες έχω θάψει;

για ρίξε μια ματιά στο μαύρο κουτί
μήπως έχει μπλοκάρει η ψυχραιμία
δεν εξαερίζεται η αναμονή
κι αυτή η υπερθέρμανση μετασχηματίζει
τις στιγμές να φαίνονται αιώνες

όπως αποφαίνεται
η εμπειρογνώμων υπερβολή.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΚΑΤ'ΟΙΚΟΝ ΝΑ ΜΕΓΕΘΥΝΟΥΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΜΙΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Μου είσαι τόσο άγνωστος
όσο η σάρκα των ονείρων
και το άγγιγμά της.

Σε ξέρω μόνο
ότι παράπεσε στα χέρια μου
κάποια φωτογραφία σου

το βλέμμα σου ανέβαινε
τη σκάλα κάποιου πλοίου
ανοιχτό το μπουφάν ανέμιζε
στραμμένο πρός να φύγει

φωτογραφία
σε μέγεθος μικρό διαβατηρίου
από το στέρνο κι απάνω.
Λιγότερος κι από μισός

και ιδού πως επιβιβάστηκες στη σκέψη μου
ολόκληρος ταξίδι.

ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ

Η ανυπομονησία
η καμιά απολύτως βιασύνη
ο τρόπος του λέγειν
ο τρόπος του σιωπάν
η επιμονή
η εύσχημη υποχωρητικότητα
το ζωηρό ενδιαφέρον
το ράθυμο ενδιαφέρον
το αμέσως
το κόμπιασμα
το εξαρτάται από τον καιρό
το ασχέτως καιρού
το πολύ επιθυμητό
το αξεκαθάριστα επιθυμητό
και το κατ'ανάγκην

έχουν ακριβώς τον τον ίδιο κωδικό:

αλήθεια πότε θα σε δώ;

Δεν είναι περίεργο;

με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης(Ι)

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου
Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου
Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος
Να αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα
Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει
Εδώ και χρόνια τα ιερά ονόματα
Να τα συλλαβίσουμε μαζί
Να τα μετρήσουμε ένα-ένα
Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή. Το δικό μας δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός
Δεν περνούν από δω ξυλοκόποι.

ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν
Για το σπίτι που χτίστηκε
Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
Για τα πλοία που άραξαν
Για τη μάχη που κερδήθηκε
Για τον άσωτο που επέστρεψε

Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ

Είστε υπέρ ή κατά;
Έστω απαντήστε με ένα ναι ή με ένα όχι.
Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί
Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε
Τα πάντα βασανίζουν στη ζωή
Παιδιά γυναίκες έντομα
Βλαβερά φυτά χαμένες ώρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμ.Κι αυτό σας βασάνισε ασφαλώς.
Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν.Έστω με ένα ή με ένα όχι.
Σε εσάς ανήκει η απόφαση.
Δε σας ζητούμε φυσικά να πάψετε
Τις ασχολίες σας να διακόψετε τη ζωή σας
Τις προσφιλείς εφημερίδες σας τις συζητήσεις
Στο κουρείο τις Κυριακές σας στα γήπεδα.
Μια λέξη μόνο.Εμπρός λοιπόν:
Είστε υπέρ ή κατά;
Σκεφθείτε το καλά.Θα περιμένω.

ΠΕΝΤΕ ΜΙΚΡΑ ΘΕΜΑΤΑ(IV)

Κάτω απ'τα ρούχα μου δε χτυπά πια η παιδική καρδιά μου
Λησμόνησα την αγάπη που'ναι μόνο αγάπη
Μερόνυχτα να τριγυρνώ χωρίς να σε βρίσκω μπροστά μου
Ορίζοντα λευκέ της αστραπής και του ονείρου
Ένιωσα το στήθος μου να σπάζει στη φυγή σου
Ψυχή της αγάπης μου αλήτισσα
Λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο
Νικήτρα μονάχη της σκέψης μου

η τριλογία του παραθερισμού

...με αφορμή την υπέροχη παράσταση του Κάρλο Γκολντόνι που μόλις είδα στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου..

"Ένα καλοκαίρι στη θάλασσα"

Στους πληρωμένους δρόμους του έρωτα
Που γεννούν αλλόκοτες ψευδαισθήσεις
Νιώσε το βελούδινο δέρμα μου
Θα σε βάλει σε πειρασμούς
Θέλω για δώρο ένα αρμονάϊζερ
Απ'αυτά που σπάνε τη φωνή στα δυο
Αυτό το καλοκαίρι θα πάμε διακοπές στη θάλασσα

Ένα καλοκαίρι στη θάλασσα
Θέλω να κάνουμε κουπί
Να κολυμπάμε στ'ανοιχτά
Για να κοιτάμε τις ομπρέλες από μακριά
Ένα καλοκαίρι στη θάλασσα
Για μπάνια με στύλ
Με σωσίβιο από φόβο μήπως πνιγούμε

Πάνω από τις γέφυρες των λεωφόρων
Ακίνητος κάποιος μας χαιρετά
Μου θυμίζει λάδι Ταϊτής
Τα βράδια όταν έκανε κρύο
Καίγονταν τα λάστιχα των αυτοκινήτων
Αυτό το καλοκαίρι θέλω να διασκεδάσω με διακοπές

Ένα καλοκαίρι στη θάλασσα
Θέλω να κάνουμε κουπί
Να κολυμπάμε στ'ανοιχτά
Για να κοιτάμε τις ομπρέλες από μακριά

Ένα καλοκαίρι στη θάλασσα
Για μπάνια με στύλ
Με σωσίβιο από φόβο μήπως πνιγούμε

Αυτό το καλοκαίρι θα πάμε στη θάλασσα
Μ'επιθυμία τρελή να κάνουμε κουπί
Να κολυμπάμε στ'ανοιχτά
Για να κοιτάμε τις ομπρέλες από μακριά

Ένα καλοκαίρι στη θάλασσα
Για μπάνια με στύλ
Βγάλε μου το μπικίνι

Giuni Russo, Un'estate al mare

δέκα ημέρες απεργίας...

10 ημέρες απεργίας....

Στην αρχή αισθανόμουν κυριολεκτικά χαμένος....ένα περίεργο και τρομακτικό συναίσθημα...ίσως έφταιγε το γεγονός πως αυτή την φορά, περισσότερο από ποτέ, αισθανόμουν να αιωρείται μια πραγματική απειλή για το επαγγελματικό μου μέλλον...

Ύστερα ήλθε η συνειδητοποίηση της κατάστασης και αφού ωρίμασε μέσα μου πήρα την μεγάλη απόφαση....ε όχι δεν θα το αφήσω να με κυριεύσει και να αλώσει την συναισθηματική μου ισορροπία....

Συντροφιά με τα βιβλία μου, με την αγάπη μου, με τους φίλους μου...τι άλλο να θέλει κανείς...

Νιώθω υπέροχα!

ένα τραγούδι για τον αργύρη

....γιατί επέζησα, γιατί δεν σκοτώθηκα κι εγώ;...μπορεί κανείς να αφήσει πίσω το παρελθόν, αυτή τη μαύρη σκιά;

Η συγκλονιστική αφήγηση της ζωής του Αργύρη Σφουντούρη, ενός από τους λίγους επιζώντες της σφαγής του Διστόμου στις 10 Ιουνίου 1944.Με αφετηρία αυτό το τραγικό γεγονός ο Ελβετός σκηνοθέτης Stefan Haupt παρακολουθεί την διαδρομή του μικρού Αργύρη από την μαύρη εκείνη ημέρα του Ιουνίου μέχρι σήμερα.Οι προσωπικές του αγωνίες για την εδραίωση της ειρήνης, οι προσπάθειες που μέχρι σήμερα καταβάλει για την απονομή της δικαιοσύνης ξετυλίγονται παράλληλα με μια συνοπτική ανασκόπηση της νεοελληνικής ιστορίας.

Η μνήμη ως συνεκτικός κρίκος του παρελθόντος με το μέλλον...η μεταμόρφωση μιας τραγικής εμπειρίας ζωής σε μια αισιόδοξη στάση ζωής...η σημασία της λέξης ''συγγνώμη'' που τόσο εύκολα ξεστομίζεται...

http://www.imdb.com/title/tt0936485/

Black Swan

Για μια ακόμη φορά ο Darren Aronofsky καταπιάνεται με την σκοτεινή πλευρά του ανθρώπινου χαρακτήρα και τον τρόπο που αυτή εξωτερικεύεται όταν βρεθεί υπό ορισμένες συνθήκες.

Κάπως έτσι συμβαίνει και με τη Νίνα που την υποδύεται η για μια ακόμη φορά εκπληκτική Natalie Portman, που όταν της ανατίθεται ο ρόλος της πρίμα μπαλαρίνας για την παράσταση ''Η λίμνη των κύκνων'', βυθίζεται στις πιο σκοτεινές πλευρές της ψυχής της.

Η ψυχαναγκαστική μητέρα, κεντρικό σύμβολο στις ταινίες του Αronofsky, ο σκληρός και πειθαρχημένος δάσκαλος και βεβαίως η ασίγαστη επιθυμία για τελειότητα οδηγούν τη Νίνα σε εσωτερικές αναζητήσεις τόσο βαθιές που αδυνατεί να διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα και την πραγματικότητα από την ψευδαίσθηση.

Το πάθος είναι εκείνο που τελικά θα την βοηθήσει να συνειδητοποιήσει ότι ο ''μαύρος κύκνος'' υπάρχει μέσα της και λειτουργεί ως οδηγός για την υλοποίηση του ονείρου...

Φιλμογραφία Darren Aronofsky:

2012 Machine Man (announced)

2011 The Wolverine (announced)

2010 Black Swan

2008 The Wrestler

2006 The Fountain

2000 Requiem for a Dream

1998 Pi

1994 No Time (short)

1993 Protozoa (short)

1991 Fortune Cookie (short)

Tamara Drewe

Ένα ακόμη έξυπνο φίλμ από τον ευφυή Stephen Frears που αυτή την φορά πραγματεύεται την ανααστάτωση που προκαλείται στους κατοίκους μιας μικρής βρετανικής κωμόπολης από την επιστροφή της μοιραίας Tamara.Σάτιρα με γλυκόπικρα αστεία για την υποκρισία, την αλαζονεία, την αναζήτηση της επιτυχίας, την γοητεία του εφήμερου.

Με το τέλος της ταινίας επιβεβαιώνεται περίτρανα πως αυτό που μετρά στις ανθρώπινες σχέσεις είναι η αλήθεια όσο πικρή κι αν είναι πολλές φορές, αφήνοντας ωστόσο ένα σχόλιο σχετικά με το πότε ένας κειμενογράφος γίνεται μεγάλος συγγραφέας(....''όλοι οι συγγραφείς είναι ψεύτες και κλέφτες'').

Το γλυκό χαμόγελο στα χείλη των θεατών που βγαίνουν από την σκοτεινή αίθουσα μάλλον είναι ο καλύτερος δείκτης για να ωθήσει κάποιον να επιλέξει και να δεί την συγκεκριμένη ταινία.

Φιλμογραφία Stephen Frears:
2010 Tamara Drewe

2009 Chéri

2008 Skip Tracer (TV movie)

2007 The Making of 'The Queen' (TV documentary) (uncredited)

2006 The Queen

2005 Mrs Henderson Presents

2003 The Deal (TV movie)

2002 Dirty Pretty Things

2000 Liam

2000 Fail Safe (TV movie)

2000 High Fidelity

1998 The Hi-Lo Country

1997 A Personal History of British Cinema by Stephen Frears (TV documentary)

1996 The Van

1996 Mary Reilly

1993 The Snapper (TV movie)

1992/I Hero

1990 The Grifters

1988 Dangerous Liaisons

1984-1988 The Comic Strip Presents... (TV series)

-Mr. Jolly Lives Next Door (1988)
–Consuela, or, the New Mrs. Saunders (1986)
–The Bullshitters: Roll out the Gunbarrel (1984)
1987 Sammy and Rosie Get Laid

1987 Prick Up Your Ears

1986 Walter and June (TV movie)

1986 Screen Two (TV series)

– Song of Experience (1986)
1985 My Beautiful Laundrette

1984 The Hit

1984 December Flower (TV movie)

1983 Saigon: Year of the Cat (TV movie)

1983 The Last Company Car (TV movie)

1982 Walter (TV movie)

1976-1981 BBC2 Playhouse (TV series)

- Going Gently (1981)
– Play Things (1976)
1979 Bloody Kids

1975-1979 Play for Today (TV series)

– Long Distance Information (1979)
– Early Struggles (1976)
– Sunset Across the Bay (1975)
1979 One Fine Day (TV movie)

1979 Afternoon Off (TV movie)

1978 Doris and Doreen (TV movie)

1978 Me! I'm Afraid of Virginia Woolf (TV movie)

1977-1978 ITV Playhouse (TV series)

– Cold Harbour (1978)
– Last Summer (1977)
1977-1978 BBC2 Play of the Week (TV series)

– A Visit from Miss Protheroe (1978)
– Able's Will (1977)
1977 Black Christmas (TV movie)

1977 Last Summer (TV movie)

1975 Three Men in a Boat (TV movie)

1975 Daft As a Brush (TV movie)

1974 Second City Firsts (TV series)

– Match of the Day (1974)
1973 Sporting Scenes (TV series)

– England, Their England (1973)
1971-1973 Follyfoot (TV series)

– The Distant Voice (1973)
– Know-All's Nag (1971)
– The Charity Horse (1971)
– Dora (1971)
1973 The Cricket Match (TV movie)

1972 A Day Out (TV movie)

1971 Gumshoe

1970 Tom Grattan's War (TV series)

– Badge of Fear (1970)
– The Coward (1970)
– Blind Man's Bluff (1970)
– The Walking Bomb (1970)
1969 Parkin's Patch (TV series)

– Boys (1969)
– The Deserter (1969)
1968 The Burning (short)

Κ.Κ.

Σε γνώρισα μέσα από τις δουλειές σου στην ομάδα εδάφους και είχα πραγματικά εκπλαγεί από την καινούρια ερμηνευτική προσέγγιση που πρότεινες αλλά και από τη νέα εικαστική αντίληψη που καθιέρωνες στον σύγχρονο χορό.Τι να πρωτοθυμηθώ...την ''Ανθρώπινη Δίψα'', το ''Για πάντα'', την ''Μήδεια''...τίμιες παραγωγές, εικαστικά καινοτόμες φτιαγμένες με συνέπεια και ειλικρίνεια, τιμώντας το κοινό που επέλεγε να σε δει, αυτό το μικρό σχετικά κοινό που είχε επιλέξει συνειδητά να σε ακολουθεί πιστά σε κάθε σου βήμα.

Ακόμα κι όταν έγινες ευρέως γνωστός μέσα από την δουλειά σου για τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004, το κοινό που ήδη σε ήξερε από πρίν, σε θαύμασε για μια ακόμη φορά γιατί πολύ απλά είχες καταφέρει να δώσεις το γνώριμο καλλιτεχνικό στίγμα σου σε μια μαζική, παγκόσμιας εμβέλειας εκδήλωση, αυτή της τελετής έναρξης.Ακόμα και το ''2'' που ακολούθησε και για το οποίο κατηγορήθηκες από μια μερίδα κοινού για την homoerotic προσέγγισή σου δεν με άφησε αδιάφορο.Η ανανεωμένη ''Μήδεια'' με συγκλόνισε ακόμα κι αν εξαρχής διαφωνούσα με την επιλογή του Παλλάς για την παρουσίαση της δουλειάς σου.

Θύμωσα και μπορώ να πώ πως στενοχωρήθηκα όμως ύστερα από την παράσταση ''Κ.Κ.'' που είδα χθές(ξανά στο Παλλάς).Μελοποιημένα 13 ποιήματα του Κωσταντίνου Καβάφη από την Λένα Πλάτωνος συνοδευόμενα από videos που επέλεξες και επιμελήθηκες από το προσωπικό σου αρχείο(αν θυμάμαι καλά).

Σίγουρα δεν ενθουσιάστηκα, αποδέχομαι όμως ότι κάθε δημιουργός επιθυμεί να πειραματιστεί δοκιμάζοντας νέα πράγματα αφού ο πειραματισμός αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καλλιτεχνικής δημιουργίας.Ακόμα κι αν δεν πετύχει το πείραμα είναι θεμιτό και καλώς συμβαίνει.

Ωστόσο θεωρώ πως κάθε δουλειά δεν ταιριάζει να παρουσιαστεί σε οποιοδήποτε χώρο.Και εδώ θύμωσα, γιατί η επιλογή του Παλλάς για την παρουσίαση αυτής της δουλειάς, ήταν εντελώς ακατάλληλη.

Ακατάλληλη γιατί το Παλλάς είναι ο απόλυτος ''αστικός'' χώρος που κάθε κυρία του Κολωνακίου επιλέγει για να δει και να την δούν ανεξάρτητα από την παράσταση που ανεβαίνει κάθε φορά.Είναι ο απόλυτος χώρος της αθηναϊκής μπουρζουαζίας.

Φίλε Δημήτρη Παπαϊωάννου επέλεξες το Παλλάς για την 40λεπτη ''πειραματική'' παραγωγή σου γνωρίζοντας(και είμαι βέβαιος για αυτό)πως δεν ταιριάζει στο ύφος της παράστασης.Πιστεύω επίσης πως γνώριζες πως θα γεμίσεις το τεράστιο Παλλάς αφού η φήμη του ονόματός σου είναι πια τόσο ισχυρή(και καλώς είναι)ώστε κάθε δουλειά σου να θεωρείται καλλιτεχνικό γεγονός(και καλώς συμβαίνει).Και για μένα αυτό σε λαϊκά ελληνικά ονομάζεται ''αρπαχτή''.Και η ''αρπαχτή'' δεν ταιριάζει σε ένα δημιουργό που θέλει να σέβεται το κοινό του.Μια καλλιτεχνική δημιουργία μπορεί να είναι απλά καλή ή κακή, δεν πρέπει όμως να δίνει την αίσθηση του ξεπουλήματος των ιδανικών.

Είμαι βέβαιος πως η Λένα Πλάτωνος θα διαφώνησε ως προς την επιλογή του χώρου.

(μια καλοπροαίρετη κριτική ματιά από έναν ετεροφυλόφιλο εραστή της τέχνης)

Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά...

Ο μικρός Λουκάς, ώριμος κινηματογραφιστής μα κυρίως ώριμος έφηβος δίνει μάθημα ζωής στον ''ώριμο'' ενήλικο.Μπράβο!

...με αφορμή την ''φρεναπάτη''

...με τον ''Γυάλινο κόσμο'' ταράχτηκα με την ''Φρεναπάτη'' μαγεύτηκα...άλλη μια φορά η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαυρίκιου στο καταπληκτικό έργο του Pierre Corneille με συγκλόνισε...

και τέλος πάντων φτάνει πια!είναι μεγάλη φτήνια να κρέμεται το θέατρο απ'των γονιών την γκρίνια!

Σημείωμα του σκηνοθέτη
Απένανατι στα "αρνούμαι" των γονιών η Φρεναπάτη δικαιώνει τα "θέλω" των παιδιών τους, καθώς ελευθερώνει τα όνειρά τους από τις επιταγές μιας τερατώδους κοινωνίας που περιθωριοποιεί τους "ονειροπαρμένους".
Ένας τέτοιος νεαρός εξεγερμένος εναντίον μιας συντηρητικής και αυταρχικής μητέρας, δραπετεύει προς το άγνωστο αναζητώντας την τύχη του.Θα γνωρίσει την περιπέτεια, την ηδονή, τον μεγάλο έρωτα,την τέχνη...Μέχρι και τον ήρωα των παιδικών του χρόνων...
Η μάνα ψάχνει τον γιο της για δέκα ολόκληρα χρόνια σε γη και ουρανό.Στο τέλος "προσγειώνεται" πάνω σε μια λαμπρή σκηνή όπου πρωταγωνιστεί το ίδιο της το παιδί, προστατευμένο από έναν υπερήλικα μάγο-ηθοποιό κάτι σαν "θεότητα" του θεάτρου που αναλαμβάνει την υπεράσπιση της τέχνης του απέναντι στην "θεατροφοβική" υστερία της μητέρας.
Έτσι το έργο του Corneille γίνεται ένας ύμνος στο θέατρο, μια κορυφαία μαρτυρία που δεν φιμώνεται από καμιά εξουσία, γονική ή άλλη...
Στόχος της μετάφρασης, της διασκευής και της σκηνοθεσίας είναι να φέρουν το μοναδικό αυτό έργο εμπρός στον σημερινό θεατή με την ελευθερία που υποβάλλει αυτό το άναρχο "παράξενο τέρας", όπως το αποκαλεί ο ίδιος ο συγγραφέας, εννοώντας ότι στην Φρεναπάτη καταστρατηγούνται οι δραματουργικοί κανόνες, ενώ συνυπάρχουν όλα τα θεατρικά είδη της εποχής του.
Η έμμετρη απόδοση βασίζεται στην αναθεωρημένη από τον συγγραφέα έκδοση του 1660.Τότε ο Corneille άλλαξε σε L'illusion comique τον αρχικό τίτλο(η θεατρική ή η κωμική φρεναπάτη, ανάλογα με το ποιο στοιχείο του επιθέτου comique επιθυμεί να τονίσει ο μεταφραστής).
Στη Γαλλία το έργο είναι ευρύτερα γνωστό με τον αρχικό τίτλο του, αν και κάποιες ιστορικές παραστάσεις χρησιμοποιούν τον τίτλο του 1660, τον οποίο χρησιμοποιεί και Tony Kushner στην διασκευή του(1990).Τον τίτλο Φρεναπάτη στα ελληνικά έδωσε ο Στρατής Πασχάλης, όταν μετέφρασε την διασκευή του Kushner.
Κύριο χαρακτηριστικό του έργου είναι η χρήση του μηχανισμού του "θεάτρου μέσα στο θέατρο", χαρακτηριστικό της μπαρόκ δραματουργίας, που επιδιώκει την υπογράμμιση της μυθοπλαστικής υπόστασης του έργου σε αντίθεση με τον αυστηρό κλασσικισμό, που προσπαθεί να σβήσει τα ίχνη της μυθοπλασίας για να πετύχει μια όσο το δυνατόν πιο πειστική ψευδαίσθηση της πραγματικότητας.

μια επέτειος μας σώζει...

Της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΜΥΡΙΛΛΑ

Συνήθως οι περιστασιακές πομπές και τυμπανοκρουσίες, σαν αυτές για τα 2.500 χρόνια από τη μάχη του Μαραθώνα, δεν γράφουν ιστορία, παρά μόνο κρύβουν τη γύμνια. Αν κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα, θα διαπιστώσουμε ότι οι Σαλαμινομάχοι δίνουν νέες μάχες κάτω από σκουπίδια και σαπισμένα σίδερα.

Ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες ίσως είναι λίγο πιο δικαιωμένος. Ενώ οι Πλαταιείς, μάλλον ξεχασμένοι, μένουν τουλάχιστον ατάραχοι μέσα στον ηρωικό τους ύπνο.

* Η νικηφόρα μάχη του Μαραθώνα, το 490 π.Χ., θεωρείται καθοριστική για την αναχαίτιση της περσικής εξάπλωσης. Νοηματοδοτείται, δε, ως ιστορικό γεγονός μεγάλης σημασίας για όλο το δυτικό κόσμο. Παρ' όλα αυτά, το ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο στο Σχινιά κατασκευάστηκε πάνω στο πεδίο της μάχης. Το μουσείο είναι καινούριο, οι αρχαιολογικοί χώροι έχουν ευπρεπιστεί (πλην του αιγυπτιακού ιερού στην Μπρεξίζα, που αδυνατεί κανείς και να το βρει), αλλά η περίφημη φετινή επέτειος δεν αξιοποιήθηκε ώστε να γεμίσουν επιτέλους με κόσμο το άδειο μουσείο και οι επίσης άδειοι υπόλοιποι αρχαιολογικοί χώροι. Ούτε διορθώθηκε η κακογουστιά σε όλη τη διαδρομή από την Παλλήνη ώς το Μαραθώνα, κι ας έγινε η επιχείρηση αποξήλωσης λίγων μεγάλων πινακίδων.

* Ο εξαήμερος αποκλεισμός του Ξέρξη στα στενά των Θερμοπυλών μέχρι να σκοτωθεί και ο τελευταίος Ελληνας (480 π.Χ.) έγινε σύμβολο ηρωισμού και αλτρουισμού. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια το μνημείο του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες ήταν χώρος στάθμευσης κυρίως για τα φορτηγά που διέσχιζαν την Εθνική Οδό. Στο πλαίσιο των έργων για τη νέα Εθνική Οδό (ΠΑΘΕ) ο δρόμος μετατοπίστηκε, το μνημείο απελευθερώθηκε, ο ιστορικός τόπος είναι πλέον επισκέψιμος από τον Κολωνό (ο λόφος όπου έγινε το μεγαλύτερο μέρος της μάχης) μέχρι τις Θερμές Πηγές. Η τοπική Εφορεία Αρχαιοτήτων τοποθέτησε πινακίδες και χάρτες για τη διευκόλυνση της πορείας των επισκεπτών και ο Δήμος Λαμίας πρόσφατα εγκαινίασε το Καινοτομικό Κέντρο Ιστορικής Ενημέρωσης με ψηφιακές και εικονικές αναπαραστάσεις της μάχης, ενημερωτικό υλικό και εκπαιδευτικά προγράμματα.

* Αντίθετα, η Σαλαμίνα, αντί για μνημείο δόξας, θυσίας και αξιοπρέπειας, είναι τόπος που προκαλεί ντροπή. Η νικηφόρα ναυμαχία (480 π.Χ.) ήταν η αρχή του τέλους της οριστικής εγκατάλειψης των περσικών επεκτατικών σχεδίων.

Σήμερα, η Ψυττάλεια, το μικρό νησί όπου αποβίβασε τους στρατιώτες του ο Ξέρξης και όπου αργότερα ο Αριστείδης εξόντωσε και τον τελευταίο πέρση πολεμιστή, είναι ο... βόθρος των νεοελλήνων κατοίκων της Αττικής. Οσο για την Κυνόσουρα της Σαλαμίνας, το ακρωτήρι όπου διεξήχθη η ναυμαχία, το ελληνικό κράτος επί 30 και πλέον χρόνια ολιγωρεί να διεκδικήσει αυτό που του ανήκει. Δηλαδή, τον ιστορικό τόπο.

Εικόνα εξαθλίωσης

Η εικόνα που παρουσιάζει έχει ως εξής: Βυθισμένα πλοία, σαπισμένα κουφάρια, σκουριασμένα σιδερικά, η ναυπηγική εταιρεία «Αρκαδία» που είναι εκεί εγκατεστημένη από το 1971 κι ένα μνημείο που παράνομα ανέγειρε η Νομαρχία Πειραιά το 2006. Προσθέτουμε την απαλλοτρίωση του αρχαιολογικού χώρου για την οποία γνωμοδότησε το ΚΑΣ τον ίδιο χρόνο και δεν έγινε ποτέ και τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιά, που σε συνεργασία με τη Νομαρχία Πειραιά προτείνει αναβάθμιση της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης στην Κυνόσουρα στο πλαίσιο αναπτυξιακού σχεδίου της περιοχής με χρονικό ορίζοντα 2010 - 2020. Το μόνο θετικό, το νέο αρχαιολογικό μουσείο της Σαλαμίνας, που λειτούργησε πρόσφατα.

* Ενα χρόνο μετά, το 479 π.Χ., στις βοιωτικές Πλαταιές, η νικηφόρα υπέρ των Ελλήνων σύγκρουση σήμανε το τέλος την περσικής εκστρατείας. Η σημερινή εικόνα του τόπου είναι ένας αναπεπταμένος, μεγάλης έκτασης, αρχαιολογικός χώρος, κηρυγμένος ως ιστορικός τόπος, που ορίζεται από τα τείχη της αρχαίας πόλης. Οι ίδιες οι Πλαταιές είναι κηρυγμένες ως ιερός τόπος, αλλά η μόνη υπόμνηση της ιερότητας μοιάζει να είναι μόνο ένα τουριστικό περίπτερο του ΕΟΤ, που περιήλθε πρόσφατα στο ΥΠΠΟ. Πάντως, όπως μας πληροφορεί ο προϊστάμενος της αρμόδιας Εφορείας Αρχαιοτήτων, Θ. Αραβαντινός, από την επιστημονική έρευνα προκύπτει ότι λόγω της συνεχούς μετακίνησης των στρατευμάτων, ο κύριος όγκος της μάχης διεξήχθη στην περιοχή Κρυοκούκι ανάμεσα στις Ερυθρές και τις Πλαταιές. Πρόκειται για μια τεράστια αγροτική έκταση όπου ιδιαίτερη διαχείριση της περιοχής με πινακίδες, διαδρομές επισκεπτών, κέντρο ενημέρωσης κ.ά. δεν υπάρχει. Τουλάχιστον έχει διατηρηθεί ανέπαφη, χωρίς αταίριαστες και κραυγαλέες παρεμβάσεις. Στο μεταξύ, ελληνοαυστριακή αποστολή (με επικεφαλής τον Θ. Αραβαντινό και τον καθηγητή Α. Κονέτσκι) διεξάγει γεωφυσικές έρευνες με τις οποίες έχει εντοπιστεί όλο το μέγεθος της αρχαίας πόλης που σήμερα είναι θαμμένη.*

νύχτες πρεμιέρας(Νο2)

...ένα ακόμη φίλμ και μερικές μικρού μήκους...

1.BITTER FEAST(ΠΙΚΡΟ ΤΣΙΜΠΟΥΣΙ)

έξυπνο σενάριο με θέμα την επαγγελματική κατστροφή ενός chef όταν ένας food blogger του ασκεί δριμύτατη κριτική για τις μαγειρικές επιλογές του...η εκδίκηση δεν θα αργήσει να έρθει...ευφυές πάντρεμα τρόμου και gourmet γαστρονομίας...



2.ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

ξεχώρισα τα εξής...

α.COMME LE TEMPS PASSE


...όταν το πέρασμα του χρόνου ξεθωριάζει την ανάμνηση

http://www.imdb.com/title/tt1559336/

β.A FAMILY PORTAIT



γ.CAN WE TALK?




δ.MEETING

νύχτες πρεμιέρας(Νο1)

....ο απολογισμός μου από τις νύχτες πρεμιέρας...(έως 22-9-2010)

1.MOTHER AND CHILD

υπέροχη ταινία με βασικό άξονα το θέμα της υιοθεσίας...μια μητέρα που έχει δώσει το παιδί της για υιοθεσία, μια υιοθετημένη γυναίκα που ετοιμάζεται να βιώσει την μητρότητα και ένα ζευγάρι που βιώνει την αγωνία των συνεντεύξεων προκειμένου να υιοθετήσουν ένα παιδί....εξαιρετικό casting με πειθαρχημένη σκηνοθεσία..



2.SOLITARY MAN

ίσως η μοναδική φορά που αισθάνθηκα ότι ο Michael Douglas είναι πράγματι ένας καλός ηθοποιός..



3.WHEN YOU'RE STRANGE

εξαιρετικό μουσικό ντοκυμαντέρ για την άνοδο και πτώση των doors με σπουδαίο αρχειακό υλικό και αποσπάσματα από το φίλμ που γύρισε ο Jim Morrison λίγο πριν πεθάνει...συναρπαστικό..



4.LE TROU

βασισμένη σε αληθινά γεγονότα με πρωταγωνιστή τον αληθινό κρατούμενο που σχεδίασε την πιο θρυλική απόπειρα απόδρασης στην ιστορία της Γαλλίας...



5.GREAT DIRECTORS

υπέροχοι σκηνοθέτες μιλούν για σινεμά, πολιτική, έρωτα σε μια ταινία της οποίας η σκηνοθέτης(Άντζελα Ισμαήλου) απέδειξε ότι παρά το συναρπαστικό θέμα που επέλεξε, μάλλον δεν ξέρει να κάνει σινεμά...



6.ANO BISIESTO

χρυσή κάμερα στο φεστιβάλ των Καννών και δικαίως...τολμηρό, εσωστρεφές με ευρηματική σκηνοθεσία χωρίς να κουράζει δεδομένου ότι είναι γυρισμένο εξολοκλήρου σε ένα σπίτι με παντελή απουσία εξωτερικών γυρισμάτων...



7.LA POINTE-COURTE

μονταρισμένο από τον Αλέν Ρενέ, το πρώτο αυτό φίλμ της Agnes Varda διερευνά τους μηχανισμούς της μνήμης, την φύση του έρωτα αλλά και την φύση του χρόνου...




8.DES HOMMES ET DES DIEUX

φετινό Μεγάλο Βραβείο Καννών παρουσιάζει με απόλυτα ευρηματικό και αγωνιώδη τρόπο την διαχείριση ενός διλήμματος...πρόκειται για την αληθινή ιστορία 8 Γάλλων μοναχών στην Αλγερία την δεκαετία του '90...



9.WILD SIDE

τολμηρό και ακραίο για τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας χωρίς ωστόσο να είναι χυδαίο....παράξενη αλλά αγνή και καθαρή αγάπη...

αντίο φιλαράκια μου

Δημήτρη Καμπερίδη σε είδα τελευταία φορά στην παράσταση του θεάτρου τέχνης "Τα μάτια τέσσερα" και για μια ακόμη φορά αναφώνησα:να ένας σπουδαίος ηθοποιός....

Όταν πρίν από κάποια χρόνια διάβασα το μοναδικό μυθιστόρημα που έγραψες, την "Κιβωτό της Πελαγίας" αναφώνησα:να ένας σπουδαίος λογοτέχνης...

Πως θα μπορούσα να ξεχάσω την συμμετοχή σου πρίν επίσης από πολλά χρόνια στην τηλεοπτική σειρά "Παράθυρο στον ήλιο" που με καθήλωνες με την ερμηνεία σου;

Όταν τα Σάββατα σε έβλεπα στο Φίλιον με όλη την παλιοπαρέα, τον Άλκη Παναγιωτίδη, τον Γιάννη Μπέζο, τον Κοτανίδη πόσες φορές σκέφτηκα να σε πλησιάσω και να σου πω πόσο πολύ σε θαυμάζω....δυστυχώς δεν πρόλαβα...


Αργύρη Καβίδα μόνο μια φορά σε είδα να παίζεις, στην "Στρέλλα" και σε απόλαυσα...είχες το αστέρι και το ταλέντο που θα σε καθιέρωναν....γιατί ρε γαμώτο;ήσουν μόνο 34...

θάλασσα

...ακαταμάχητη η έλξη της θάλασσας...

σχεδόν ισοπεδωτική των αρνητικών σκέψεων, την μνήμη διαδέχεται η λήθη έστω και προσωρινά...

γαληνεύεις, αφήνεσαι, ταξιδεύεις μαζί της...

λυτρωτική εντέλει η γοητεία της...

αντοχή

....λατρεύω τις παλιές ξένες ταινίες, ακόμη κι αν αυτές στερούνται σεναρίου και υποκύπτουν σε μελοδραματικά κλισέ και ρομαντικά τεχνάσματα που επιζητούν το δάκρυ του θεατή...τις λατρεύω γιατί σε μια απάνθρωπη εποχή σου θυμίζουν πως είναι να είσαι άνθρωπος...τις λατρεύω γιατί είναι τόσο απλές, σε μια εποχή που η πολυπλοκότητα είναι το αιτούμενο...τις λατρεύω για τις υπέροχες ερμηνείες των ακομπλεξάριστων star της εποχής που αγνοούσαν τις λέξεις υπεροψία και αλαζονεία...τις λατρεύω γιατί αποδεικνύουν περίτρανα τον ορισμό της λέξης αντοχή...

όταν το ταξίδι γίνεται ιστορία...

...σάββατο 26 ιουνίου, 3.30 το πρωί ξυπνώ από το εκωφαντικό ξυπνητήρι που προκειμένου να με ξυπνήσει, το έχω τοποθετήσει ακριβώς κάτω από το μαξιλάρι μου...χωρίς καλά καλά να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει και έχοντας κοιμηθεί μόνο 3 ώρες διαισθάνομαι ότι για κάποιο λόγο οφείλω να ξυπνήσω τόσο νωρίς, όχι δεν είναι επειδή θα με περιμένουν οι ασθενείς-πελάτες για ένα niflamol ή ακόμη χειρότερα για ένα ουροσυλλέκτη...το ξυπνητήρι χτύπησε για να μου υπενθυμίσει το ταξίδι που είχα προγραμματίσει για την Μάνη...

...σε λίγα μόλις λεπτά και αφού δεν πρόκειται για δουλειά έχω ήδη πακετάρει τα λιγοστά ρούχα και τα μπόλικα βιβλία-οδηγούς και στις 4 ακριβώς ξημερώματα πλέον έχω μόλις ξεκινήσει την περιπέτειά μου....

...ο στόχος ήταν αρκετά δύσκολος καθώς είχα σχεδιάσει μέσα σε 24 ώρες να περιηγηθώ στο σύνολο της Μάνης(λακωνικής και μεσσηνιακής)...

...στις 8 το πρωί είχα ήδη φτάσει στον Κότρωνα Λακωνίας, ένα όμορφο παραθαλάσσιο χωριό, περιτριγυρισμένο από ελαιώνες και χτισμένο στην θέση της αρχαίας πόλης Τευθρώνης την οποία ίδρυσε ο Αθηναίος Τεύθραντας και ανήκε στο κοινό των Ελευθερολακώνων, σε εκείνες τις πόλεις δηλαδή, που οι Ρωμαίοι είχαν αποσπάσει από την εξουσία της Σπάρτης το 2ο μ.Χ. αιώνα και τις είχαν ανακηρύξει ελέυθερες...

...το ταξίδι στην προσηλιακή Μάνη, την ανατολική δηλαδή πλευρά του μεσαίου ποδιού της Πελοποννήσου συνεχίζεται με επόμενο προορισμό τα Λάγια ένα μεγάλο συμπαθητικό και αρκετά ζωντανό χωριό...

...καθώς η θέα σε όλη την διάρκεια της διαδρομής είναι τόσο μαγική που σου κόβει την ανάσα καταλήγω στο νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ευρώπης, το ακρωτήριο Ταίναρο, την πύλη του Άδη, ένα τοπίο εντελώς γυμνό αλλά και τόσο συγκλονιστικό…οι πινακίδες που πληροφορούν για τα μονοπάτια που οδηγούν στο νεκρομαντείο προκαλούν δέος…
…επόμενος σταθμός η συγκλονιστικά μαγική και ερειπωμένη Βάθεια με τους μοναδικούς από αρχιτεκτονική και αισθητική αντίληψη πύργους μανιάτικης τεχνοτροπίας να ορθώνονται επιβλητικά…δεν είναι τυχαίο άλλωστε που σε κάποια έκθεση φωτογραφίας που πραγματοποιήθηκε στο παρελθόν στη Νέα Υόρκη, υπήρξε ένας παραλληλισμός ανάμεσα στους μανιάτικους και αισθητικά άρτιους πύργους και στους ογκώδεις μα πολλές φορές ακαλαίσθητους ουρανοξύστες των αμερικανικών μεγαλουπόλεων…χωρίς βέβαια να υπάρχουν ομοιότητες, οι αισθητικοί συνειρμοί ωστόσο είναι απόλυτα κατανοητοί…

…προσπερνώντας την εκπληκτική Βάθεια, εισέρχομαι στον Γερολιμένα ένα παραλιακό και ιδαιαίτερα άγριας ομορφιάς χωριό, που παρά την τουριστική αξιοποίησή του έχει διατηρήσει τον μανιάτικο χαρακτήρα του, ωστόσο όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα χρειάζεται να γίνουν οι αναγκαίες παρεμβάσεις για να διατηρηθεί ο παραδοσιακός χαρακτήρας των οικισμών…

…επόμενος οικισμός το Λιμένι, ένας παραδοσιακός παραθαλάσσιος οικισμός, υπόδειγμα κατά την ταπεινή μου άποψη, αφού ένα ξενοδοχειακό συγκρότημα απόλυτα εναρμονισμένο με το περιβάλλον έχει καταφέρει να μετατρέψει το ‘’ανύπαρκτο’’ σε ‘’υπαρκτό’’…

…έχοντας πλέον εισέλθει στην μεσσηνιακή Μάνη σταματώ στο πανέμορφο για ένα και μόνο λόγο, χωριό Θαλάμες, όπου ο άξιος Νίκωνας Δημάγγελος έχει δημιουργήσει με δικούς του πόρους και χωρίς την κρατική συνδρομή ένα μουσείο-πρότυπο για την ιστορία και την λαογραφία της Μάνης…και μόνο η επίσκεψη στο μουσείο με την ιδιαίτερα επεξηγηματική ξενάγηση του κ.Δημάγγελου αποτελεί ένα ισχυρό κίνητρο για την περιήγηση στην Μάνη…

…η επίσκεψή μου στο χωριό Πύργος όπου επιχειρεί η οικογένεια Blauel παράγοντας και συσκευάζοντας βιολογικό ελαιόλαδο δεν ευδοκίμησε, αφού η απόλυτη εφαρμογή του ωραρίου από τους Έλληνες εργαζόμενους της μονάδας, δεν επέτρεψε την ξενάγησή μου στους χώρους και στο πωλητήριο της επιχείρησης…

…το απόλυτα τουριστικό χωριό Στούπα που ήταν και ο επόμενος σταθμός, είχε ενδιαφέρον για ένα και μόνο λόγο…το χωριό αυτό εικάζεται πως είναι το χωριό που έγραψε ο Καζαντζάκης το Ζορμπά, καθώς εδώ πιστεύεται πως διαδραματίστηκαν τα γεγονότα που στο βιβλίο υποτίθεται πως εκτυλίσσονται σε κάποιο χωριό της Κρήτης…δεν πρέπει επίσης να αγνοήσουμε πως στο γειτονικό λόφο σώζονται τα ερείπια του φράγκικου κάστρου Μποφώρ που έχτισε ο Γουλιέλμος Β’ Βιλεαρδουίνος το 1250…

…τελικός προορισμός η πανέμορφη Καρδαμύλη, που διατηρεί αναλλοίωτο το όνομά της από τα χρόνια του Ομήρου, που όμως διατήρησε την ομορφιά του λόγω της ευαισθησίας λίγων ντόπιων και πολλών Γερμανών που αγόρασαν και συντήρησαν τους πύργους…ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο οικισμός της Παλιάς Καρδαμύλης με την εντυπωσιακή εκκλησία του Αγ.Σπυρίδωνα , το περίφημο λαογραφικό μουσείο των Μούρτζινων, τους τάφους των Διόσκουρων που ο μύθος λέει πως τους γέννησε η βασίλισσα της Σπάρτης Λήδα με τον Δία, που είχε μεταμορφωθεί σε κύκνο…

…γεμάτος από εικόνες, τόλμησα να επισκεφθώ για πρώτη φορά τον Άκοβο Αρκαδίας, τόπο καταγωγής μου, πολύ κοντά στην Μεσσηνιακή Μάνη όπου και ήρθα αντιμέτωπος με πρωτόγνωρες συναισθηματικές καταστάσεις, αφού από τις διηγήσεις κατάφερα να γνωρίσω λίγο καλύτερα τον πατέρα μου…